เมื่อถึงเวลาไลฟ์…สมองกลับว่างเปล่า

ครั้งหนึ่ง…ฉันเคยไลฟ์สดส่งตรงถึงญี่ปุ่น 🇯🇵

ครั้งหนึ่ง ฉันเคยมีโอกาสร่วมงานอีเว้นต์กับบริษัทแห่งหนึ่งเป็นงาน ไลฟ์สดถ่ายทอดส่งตรงไปถึงนักศึกษาที่ประเทศญี่ปุ่น (ห้องเรียนนึง) ไม่แน่ใจ   

　　　ก่อนถึงวันงาน ทุกอย่างถูกเตรียมมาอย่างดี

ข้อมูลก็เตรียมแล้ว,บทก็เตรียมแล้ว,คำพูดก็ซ้อมมาแล้ว

คิดว่า…เอาล่ะ พร้อมแน่นอน แต่พอถึงเวลาจริงเท่านั้นแหละ…

ข้อมูลที่เตรียมมาเหมือนหายออกจากหัวไปหมด!

บทที่เคยจำได้ — ลืม,คำพูดที่เคยคิดไว้ — หาย
หูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไร,จะพูดอะไรก็ไม่รู้,สมองตอนนั้นคือ…ว่างเปล่าไปเลย

ในหัวมีอยู่แค่คำเดียว　　“คืออะไรวะเนี่ย!?” 😂

ตอนนั้นทั้งตื่นเต้น ทั้งกดดัน แล้วก็สับสนกับตัวเองมาก　เพราะมันไม่ใช่สถานการณ์ที่เราคิดว่าจะเกิดขึ้น

ยิ่งรู้ว่าปลายทางคือ ห้องเรียนที่ญี่ปุ่น　ความรู้สึกกดดันก็ยิ่งมาเต็ม

สิ่งที่ซ้อมมาเป็นอย่างดี ก่อนเริ่มงานไม่กี่นาที　พอไฟขึ้น กล้องเริ่ม และถึงเวลาจริง…

สมอง: ขอพักก่อนนะ 🫠　แต่สุดท้ายก็ต้องไปต่อ

และเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ฉันได้เรียนรู้เรื่องหนึ่งว่า

บางครั้งเราไม่ได้ลืมเพราะเราไม่พร้อม　แต่เราอาจแค่ ตื่นเต้นมากเกินไป จนสิ่งที่อยู่ในหัวไม่สามารถ　　

เรียกออกมาได้ในตอนนั้นหลังจากวันนั้น เวลาเจองานที่ต้องพูดต่อหน้าคนเยอะ ๆ หรืออยู่หน้ากล้อง

ฉันเลยพยายามไม่ยึดติดกับ “บท” มากเกินไป

เพราะบางที…

สิ่งที่ดีที่สุด ไม่ใช่การจำทุกคำให้ได้　แต่คือการรู้ว่าเรากำลังจะเล่าอะไร

ส่วนเหตุการณ์วันนั้น?　ถ้าย้อนกลับไปได้ ก็คงอยากบอกตัวเองว่า…

“ใจเย็น ๆ มึง…ไม่ได้สอบ ”　แต่ก็นั่นแหละ

บางประสบการณ์ ถึงตอนเกิดจะอยากหายตัวไปจากตรงนั้นมากแค่ไหน

พอมานั่งคิดย้อนกลับไปวันนี้　กลับกลายเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้น

และเป็นเรื่องที่เอามาเล่าได้ว่า…ครั้งหนึ่ง ฉันเคยยืนอยู่หน้ากล้อง พร้อมบทที่เตรียมมาอย่างดี

ท่องมาแล้วหลายรอบ มั่นใจเต็มร้อยแต่พอถึงเวลาจริง…สมองกลับเลือกเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน

ยืนมองกล้องด้วยสายตาที่มั่นใจส่วนบทในหัวนั้น…หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ผลการปฏิบัติ: 0/100
แต่ถ้าวัดความตั้งใจ เตรียมตัวมาอย่างดี… 100/100 

เรียกได้ว่า วันนี้ไม่ได้ลืมบทแค่บทกับฉัน…เราห่างเหินกันชั่วขณะ 😆

Phuket With Me | プーケットガイド