บางเรื่อง…คนที่เคยผ่านสงครามมา อาจมองไม่เหมือนเรา



บางเรื่อง…คนที่เคยผ่านสงครามมา อาจมองไม่เหมือนเรา

วันนี้อยู่ ๆ ฉันก็นึกถึงนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งขึ้นมา

เป็นครอบครัวใหญ่ชาวอาหรับที่ฉันเคยมีโอกาสเป็นไกด์ให้นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ค่อนข้างมีฐานะ

 เวลามาเที่ยวภูเก็ต พวกเขามักจะเช่าเหมาลำสปีดโบ๊ทไปเที่ยวกันเอง เป็นครอบครัวใหญ่ที่มีทั้งพ่อ แม่ พี่

น้อง และเด็ก ๆ วัยรุ่นรวมกันหลายคนสิ่งที่ฉันจำได้ดีคือ…

กลุ่มวัยรุ่นพี่น้องกลุ่มนี้ทะเลาะกันเก่งมาก 😂

บางครั้งเถียงกันเสียงดังจนฉันแอบคิดว่า  “เอ๊ะ…นี่จะต่อยกันจริง ๆ หรือเปล่า?”

แต่พอทะเลาะกันเสร็จ อีกพักหนึ่งก็กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นี่แหละมั้ง…ความเป็นครอบครัว วันหนึ่ง ระหว่างที่ฉันกำลังดูแลกรุ๊ป คุณพ่อของครอบครัวเดินมาคุยเล่น

กับฉันเราคุยกันหลายเรื่อง แล้วบทสนทนาก็ไหลไปถึงเรื่องปืน

เขาพูดประมาณว่า การฆ่ากันตายบางครั้งก็เป็นเรื่องง่าย พร้อมทั้งเล่าเหตุการณ์ ฆ่ากันที่เขาพบเจอ ให้ฉัน  

ฟัง  แล้วเขาก็ถามฉันว่า  “คุณยิงปืนเป็นไหม?”

ฉันก็ตอบไปว่า ที่นี่มีสนามฝึกยิงปืนอยู่หลายแห่ง และเรื่องการพกปืนในประเทศไทยเป็นสิ่งที่มีกฎหมายควบคุม

แล้วเขาก็บอกฉันหน้าตาเฉย ๆ ว่า   “ผมมีปืนนะ”  ฉันเลยรีบแซวกลบเกลื่อนไปว่า

“หวังว่าคงไม่ได้พกมาด้วยนะ!” เราสองคนหัวเราะพร้อมกัน แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่องอื่น

จบแบบขำ ๆ แต่พอมานั่งนึกย้อนกลับไปในวันนี้ ฉันกลับรู้สึกว่า บทสนทนาสั้น ๆ วันนั้นมีอะไรบางอย่าง

ซ่อนอยู่เพราะสำหรับฉัน… เรื่องปืนเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไกลตัว

เราโตมาในสังคมที่การพูดถึงสงคราม หรือการต้องป้องกันตัวเองจากสถานการณ์รุนแรง ไม่ได้อยู่ในชีวิต

ประจำวันของคนส่วนใหญ่แต่สำหรับคนบางคน โดยเฉพาะคนที่มาจากประเทศหรือพื้นที่ที่เคยผ่าน

สงคราม 

ความขัดแย้ง หรือความไม่สงบมาเป็นเวลานานคำว่า “ปืน” อาจไม่ได้มีความหมายเหมือนกับที่มันมีสำหรับ

เรา สิ่งที่เรามองว่าน่ากลัว   สำหรับเขาอาจเป็นสิ่งที่คุ้นเคย สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว

สำหรับเขาอาจเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่เคยเห็นหรือเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก

และนั่นทำให้ฉันนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยได้ยิน

“ปัญหาเดียวกัน คนที่มีประสบการณ์ชีวิตต่างกัน อาจมีวิธีคิดและวิธีรับมือที่ต่างกัน”

ยิ่งฉันทำงานเป็นไกด์มานานเท่าไร ฉันยิ่งรู้สึกว่าประโยคนี้จริงมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะการเป็นไกด์ไม่ได้พาเราไปเจอแค่สถานที่ใหม่ ๆแต่มันพาเราไปเจอ “โลก” ของคนอื่นด้วย

เราอาจยืนอยู่บนชายหาดเดียวกัน นั่งเรือลำเดียวกัน มองทะเลสีเดียวกัน ถ่ายรูปวิวเดียวกัน

แต่สิ่งที่แต่ละคนเห็นในภาพนั้น อาจไม่เหมือนกันเลย

คนหนึ่งเห็นทะเลสวย ๆ และกำลังมีความสุขกับวันหยุด

อีกคนอาจเห็นความสงบที่ตัวเองไม่ค่อยได้สัมผัสในชีวิตประจำวัน

บางคนเดินทางมาเพื่อพักผ่อน

บางคนเดินทางมาเพื่อใช้เวลากับครอบครัว

และบางคนอาจกำลังพาตัวเองออกมาจากโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวที่เราไม่เคยสัมผัส

นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่า…

การเดินทางไม่ได้ทำให้เราเห็นโลกกว้างขึ้นเพียงเพราะเราไปไกลขึ้น

แต่บางครั้ง การได้พูดคุยกับคนที่มีชีวิตแตกต่างจากเรา ก็ทำให้โลกของเรากว้างขึ้นได้เหมือนกัน

และบางที นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ฉันยังชอบงานไกด์

เพราะทุกกรุ๊ปที่เข้ามาในชีวิต  ไม่ได้ทิ้งไว้แค่ความทรงจำว่า “พาใครไปเที่ยวที่ไหน”

แต่ทิ้งเรื่องราวบางอย่างไว้ให้เราได้คิดต่อเหมือนเรื่องของครอบครัวชาวอาหรับกลุ่มนี้

วันนั้นเราหัวเราะ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย แต่วันนี้ เมื่อฉันนึกย้อนกลับไป…

ฉันกลับมองเห็นเรื่องเดิมด้วยสายตาที่ต่างออกไป บางทีคนเราไม่ได้คิดต่างกันเพราะใครถูกหรือใครผิด

เราแค่ เติบโตมากับโลกคนละใบ และโลกที่เราเคยผ่านมานั่นเอง  ที่ค่อย ๆ สอนเราว่า…

อะไรคือเรื่องปกติ   อะไรคือเรื่องน่ากลัว   และอะไรคือสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน


ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม