บางเรื่อง…คนที่เคยผ่านสงครามมา อาจมองไม่เหมือนเรา
บางเรื่อง…คนที่เคยผ่านสงครามมา อาจมองไม่เหมือนเรา
วันนี้อยู่ ๆ ฉันก็นึกถึงนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งขึ้นมา
เป็นครอบครัวใหญ่ชาวอาหรับที่ฉันเคยมีโอกาสเป็นไกด์ให้นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ค่อนข้างมีฐานะ
เวลามาเที่ยวภูเก็ต พวกเขามักจะเช่าเหมาลำสปีดโบ๊ทไปเที่ยวกันเอง เป็นครอบครัวใหญ่ที่มีทั้งพ่อ แม่ พี่
น้อง และเด็ก ๆ วัยรุ่นรวมกันหลายคนสิ่งที่ฉันจำได้ดีคือ…
กลุ่มวัยรุ่นพี่น้องกลุ่มนี้ทะเลาะกันเก่งมาก 😂
บางครั้งเถียงกันเสียงดังจนฉันแอบคิดว่า “เอ๊ะ…นี่จะต่อยกันจริง ๆ หรือเปล่า?”
แต่พอทะเลาะกันเสร็จ อีกพักหนึ่งก็กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นี่แหละมั้ง…ความเป็นครอบครัว วันหนึ่ง ระหว่างที่ฉันกำลังดูแลกรุ๊ป คุณพ่อของครอบครัวเดินมาคุยเล่น
กับฉันเราคุยกันหลายเรื่อง แล้วบทสนทนาก็ไหลไปถึงเรื่องปืน
เขาพูดประมาณว่า การฆ่ากันตายบางครั้งก็เป็นเรื่องง่าย พร้อมทั้งเล่าเหตุการณ์ ฆ่ากันที่เขาพบเจอ ให้ฉัน
ฟัง แล้วเขาก็ถามฉันว่า “คุณยิงปืนเป็นไหม?”
ฉันก็ตอบไปว่า ที่นี่มีสนามฝึกยิงปืนอยู่หลายแห่ง และเรื่องการพกปืนในประเทศไทยเป็นสิ่งที่มีกฎหมายควบคุม
แล้วเขาก็บอกฉันหน้าตาเฉย ๆ ว่า “ผมมีปืนนะ” ฉันเลยรีบแซวกลบเกลื่อนไปว่า
“หวังว่าคงไม่ได้พกมาด้วยนะ!” เราสองคนหัวเราะพร้อมกัน แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่องอื่น
จบแบบขำ ๆ แต่พอมานั่งนึกย้อนกลับไปในวันนี้ ฉันกลับรู้สึกว่า บทสนทนาสั้น ๆ วันนั้นมีอะไรบางอย่าง
ซ่อนอยู่เพราะสำหรับฉัน… เรื่องปืนเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไกลตัว
เราโตมาในสังคมที่การพูดถึงสงคราม หรือการต้องป้องกันตัวเองจากสถานการณ์รุนแรง ไม่ได้อยู่ในชีวิต
ประจำวันของคนส่วนใหญ่แต่สำหรับคนบางคน โดยเฉพาะคนที่มาจากประเทศหรือพื้นที่ที่เคยผ่าน
สงคราม
ความขัดแย้ง หรือความไม่สงบมาเป็นเวลานานคำว่า “ปืน” อาจไม่ได้มีความหมายเหมือนกับที่มันมีสำหรับ
เรา สิ่งที่เรามองว่าน่ากลัว สำหรับเขาอาจเป็นสิ่งที่คุ้นเคย สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว
สำหรับเขาอาจเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่เคยเห็นหรือเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก
และนั่นทำให้ฉันนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยได้ยิน
“ปัญหาเดียวกัน คนที่มีประสบการณ์ชีวิตต่างกัน อาจมีวิธีคิดและวิธีรับมือที่ต่างกัน”
ยิ่งฉันทำงานเป็นไกด์มานานเท่าไร ฉันยิ่งรู้สึกว่าประโยคนี้จริงมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะการเป็นไกด์ไม่ได้พาเราไปเจอแค่สถานที่ใหม่ ๆแต่มันพาเราไปเจอ “โลก” ของคนอื่นด้วย
เราอาจยืนอยู่บนชายหาดเดียวกัน นั่งเรือลำเดียวกัน มองทะเลสีเดียวกัน ถ่ายรูปวิวเดียวกัน
แต่สิ่งที่แต่ละคนเห็นในภาพนั้น อาจไม่เหมือนกันเลย
คนหนึ่งเห็นทะเลสวย ๆ และกำลังมีความสุขกับวันหยุด
อีกคนอาจเห็นความสงบที่ตัวเองไม่ค่อยได้สัมผัสในชีวิตประจำวัน
บางคนเดินทางมาเพื่อพักผ่อน
บางคนเดินทางมาเพื่อใช้เวลากับครอบครัว
และบางคนอาจกำลังพาตัวเองออกมาจากโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวที่เราไม่เคยสัมผัส
นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่า…
การเดินทางไม่ได้ทำให้เราเห็นโลกกว้างขึ้นเพียงเพราะเราไปไกลขึ้น
แต่บางครั้ง การได้พูดคุยกับคนที่มีชีวิตแตกต่างจากเรา ก็ทำให้โลกของเรากว้างขึ้นได้เหมือนกัน
และบางที นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ฉันยังชอบงานไกด์
เพราะทุกกรุ๊ปที่เข้ามาในชีวิต ไม่ได้ทิ้งไว้แค่ความทรงจำว่า “พาใครไปเที่ยวที่ไหน”
แต่ทิ้งเรื่องราวบางอย่างไว้ให้เราได้คิดต่อเหมือนเรื่องของครอบครัวชาวอาหรับกลุ่มนี้
วันนั้นเราหัวเราะ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย แต่วันนี้ เมื่อฉันนึกย้อนกลับไป…
ฉันกลับมองเห็นเรื่องเดิมด้วยสายตาที่ต่างออกไป บางทีคนเราไม่ได้คิดต่างกันเพราะใครถูกหรือใครผิด
เราแค่ เติบโตมากับโลกคนละใบ และโลกที่เราเคยผ่านมานั่นเอง ที่ค่อย ๆ สอนเราว่า…
อะไรคือเรื่องปกติ อะไรคือเรื่องน่ากลัว และอะไรคือสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

.png)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น