จาก “ไกด์สายชิล” สู่ “ล่ามโรงงานสายลุย”
ไดอารี่ของคนที่เคยโดนลากไปยืนกลางลานหน้าเสาธง ทั้งที่ดีใจได้แค่ 8 วินาที
สวัสดีไดอารี่...
ถ้าย้อนเวลากลับไปบอกตัวเองตอนใส่ชุดไกด์ เดินยิ้มหวานอยู่ริมทะเลภูเก็ต ว่าวันหนึ่งชีวิตจะต้องมายืนฟังพี่ช่างพูดว่า
“น้อง บอกญี่ปุ่นที งานมันตามด โมลด์เผยอ แล้วสปีดตก”
ฉันคงตอบกลับไปว่า
“ค่ะพี่ แล้วหนูควรหนีกลับไปขายทัวร์ตอนไหนดีคะ”
ใช่ค่ะ ชีวิตมันพีคขนาดนั้นจริง ๆ
เมื่อค้นพบว่า “ภาษาไทยหน้างาน” ยากกว่าภาษาญี่ปุ่น
ก่อนเข้าวงการโรงงาน เราเตรียมตัวมาอย่างดีมาก
ท่องศัพท์ญี่ปุ่น อ่านคันจิ จำศัพท์เทคนิค ฝึกพูด敬語จนปากจะล็อก
แต่สิ่งที่ฆ่าฉันจริง ๆ ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นค่ะ มันคือ “ภาษาไทยของพี่ ๆ หน้างาน”
ตอนแรกคิดว่าคนไทยพูดไทย เราก็น่าจะเข้าใจสิ สรุปไม่ค่ะ ไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว
พี่เขาจะเดินถือชิ้นงานมาหาเรา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“บอกเขาหน่อย มันเยื้อง”
…
เยื้องอะไร ตรงไหน ซ้ายหรือขวา เยื้องแบบอยากกลับบ้านหรือเยื้องแบบยังพอไหว
ไม่มีใครบอกค่ะ ส่วนเราก็ยืนถือชิ้นงานเหมือนนักโบราณคดีที่เพิ่งขุดเจอเศษอารยธรรมลึกลับ
โรงงานคือโลกคู่ขนานของภาษาไทย
ตอนเป็นไกด์ เราพูดแต่ “ด้านซ้ายคือวิวทะเลค่ะ 🥰”
แต่พอเข้าโรงงาน กลายเป็น “พี่คะ โมลด์มันเผยอคืออ้าปากเหรอคะ”
จากคนเคยเล่าเรื่องพระอาทิตย์ตก กลายเป็นคนฟังเครื่องจักรสั่นแล้วต้องตีความว่า “มันผิดปกติตรงไหน”
บางวันกลับบ้านแล้วนั่งคิดเงียบ ๆ ว่า “นี่เราเป็นล่าม… หรือเป็นนักสืบคดีเครื่องจักร”
แล้วฉันก็โดน “ลากไปหน้าเสาธง”
“ศิลปะแห่งการทำให้คนญี่ปุ่นพยักหน้า แม้เราจะไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อกี้แปลอะไรไป”
ตอนแรกคิดว่าแค่ล่ามหน้าเครื่องก็หนักแล้ว สรุปชีวิตยังใจดีกับเราไม่พอค่ะ
วันหนึ่งกำลังยืนกินกาแฟอยู่ดี ๆ หัวหน้าหันมาบอกว่า “เดี๋ยวไปล่ามหน้าเสาธงนะ”
ดีใจได้ประมาณ 8 วินาที ก่อนสมองจะดับ
เพราะหน้าเสาธงของโรงงาน ไม่ใช่การพูดเรื่องงานธรรมดา
มันคือ TED Talk ผสมข่าวเช้า ผสมปรัชญาชีวิต ผสมพยากรณ์อากาศ
หัวข้อที่คนพูดสุ่มมาได้ทุกเช้า
ส่วนล่ามอย่างฉันยืนถือไมค์ด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างตั้งแต่คำว่า “เศรษฐกิจมหภาค” มีครั้งหนึ่งพี่ผู้บริหารพูดว่า
“เราต้องร่วมมือร่วมใจกัน เหมือนไม้ซีกงัดไม้ซุง” ฉันยืนเงียบไป 2 วินาที
ก่อนแปลออกไปแบบสิ้นหวังว่า “ทุกคน… ช่วยกันนะคะ”
จบ สั้น แต่รอดชีวิต แต่บางครั้งก็ไม่รอด หากเงียบเมื่อไหร่ จะโดนสายตาพิฆาตบ้างละ สบัดหัวบ้างละ เขาคงหมดหวังกับฉันจริงๆ หรือเขาหวังสูงเกินไปนะ
คาถาเอาตัวรอดของล่ามสายเอ๋อ
หลังจากโดนโรงงานทุบตีทางจิตใจอยู่พักใหญ่ เราก็เริ่มค้นพบวิธีเอาตัวรอด
1. หน้าด้านไว้ก่อน
ไม่รู้คือถามค่ะ ถามทุกอย่าง
“พี่คะ งานขึ้นครีบคืออะไร”
“พี่คะ โมลด์เผยอคืออะไร”
“พี่คะ ทำไมทุกคนพยักหน้ากัน แต่หนูไม่เข้าใจเลย”
ข้อดีคือพี่ ๆ หน้างานน่ารักมาก ข้อเสียคือบางครั้งเขาอธิบายเพิ่ม แล้วเรางงกว่าเดิมอีก
2. ทำสมุดศัพท์ส่วนตัว
เราจดทุกอย่างค่ะ
| ศัพท์หน้างาน | ความหมาย | ญี่ปุ่น |
|---|
| เยื้อง | ไม่ตรง | ズレ |
| ขึ้นครีบ | มีส่วนเกิน | バリ |
| โมลด์เผยอ | แม่พิมพ์เปิด | 金型が開く |
ตอนหลังสมุดเล่มนี้หนาจนเหมือนคัมภีร์ไสยศาสตร์
3. ฝึก “จับสาร” ไม่จับทุกคำ
นี่คือสกิลสำคัญสุด เพราะคนไทยเวลาเล่าเรื่อง เขาจะเล่าแบบใส่อารมณ์ ใส่บรรยากาศ ใส่ชีวิต
เช่น
“เมื่อวานรถชนเละแถวชลบุรี ฝนตก ถนนลื่น คนเจ็บเพียบ น่ากลัวมาก พวกเราขับรถระวัง ๆ นะ”
สิ่งที่ล่ามต้องทำคือกรองออกมาให้เหลือ
“ฝนตก ถนนลื่น กรุณาขับรถระวัง”
ตัดทุกอย่างทิ้ง เหลือแต่แก่น
เหมือนสกัดน้ำซุปจากหม้อชาบู
แล้ววันหนึ่ง… ฉันก็เริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
หลังจากย้ายโรงงานรอบสอง เราเจอที่ทำงานที่ดีมาก พี่ ๆ ใจดี
เพื่อนร่วมงานน่ารัก บรรยากาศอบอุ่น แต่ยิ่งทุกอย่างดีเท่าไร
เรากลับยิ่งได้ยินเสียงในใจตัวเองชัดขึ้นว่า
“หรือจริง ๆ เราไม่ได้เหมาะกับงานนี้”
เราเริ่มคิดถึงตอนทำไกด์ คิดถึงการทำเพจ คิดถึงบรรยากาศสนุก ๆ
คิดถึงรอยยิ้มของนักท่องเที่ยว คิดถึงทุกวัน เเม้ด้านหน้าคือจอคอมที่เรา กำลังบันทึกรายงานการประชุมอยู่ก็ตาม
และแล้วเราก็ค้นพบว่า ตัวเองไม่มีความสุขกับการตื่นมาแปลปัญหาเครื่องจักรทุกวันจริง ๆ
การยอมรับว่า “ไม่ใช่” ไม่ได้แปลว่า “ล้มเหลว”
เมื่อก่อนเราคิดว่าการลาออกคือแพ้ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า บางครั้งการเดินออกมา
คือการซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองที่สุด อย่างน้อยวันนี้เราก็ได้คำตอบแล้วว่า “อ๋อ… ชีวิตแบบนี้ไม่ใช่ทางเรา”
ถ้าไม่เคยลอง เราคงสงสัยไปทั้งชีวิต
ทุกวันนี้ย้อนกลับไปอ่านแล้วก็ยังขำ
ขำตัวเองตอนยืนงงหน้าเครื่องจักร ขำตอนโดนเรียกไปล่ามหน้าเสาธง
ขำตอนพยายามแปลสุภาษิตไทยเป็นญี่ปุ่นทั้งที่ใจอยากร้องไห้
แต่มันก็เป็นช่วงชีวิตที่ดีนะ เพราะอย่างน้อย เราก็เคยกล้าพาตัวเองออกจากโลกเดิม ๆ
แล้วไปยืนเอ๋อกลางโรงงานด้วยความพยายามสุดชีวิตมาแล้วครั้งหนึ่ง
และเชื่อเถอะว่า วันหนึ่งเรื่องที่เคยทำให้เราจะร้องไห้ จะกลายเป็นเรื่องเล่าที่ย้อนอ่านกี่ทีก็ขำเองจริง ๆ
ก่อนหันหลังให้งานล่าม เคยมีบริษัทเสนอให่ 50K แต่ตอนนั้นชีวิตชิล ไม่มีภาระ
เลยเดินออกมาแบบคนคูล ๆ ผ่านมาไม่นาน งานไกด์ดันเปลี่ยนทิศชีวิตเฉย ทุกวันนี้เลยแอบคิดเล่น ๆ ว่า…
ถ้าวันนั้นเลือกอีกทาง ป่านนี้ชีวิตจะเป็นยังไงนะ แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตที่เคยผ่านมา....เดี๋ยวมันก็หาทางของตัวเองเจอ เราเชื่อว่าชีวิตมีโอกาสซ่อนอยู่เสมอขอแค่อย่าตายก่อน เพราะบางที…โอกาสอาจกำลังหลงทางอยู่เหมือนเรา ...แล้วเพื่อน ๆ ล่ะคะ? เคยมีประสบการณ์ยอมรับกับตัวเองตรง ๆ ไหมว่างานที่ทำอยู่... มันไม่ใช่ทางของเรา? แวะมาคุยกันได้นะ
#ล่ามโรงงาน #ไดอารี่ล่าม #ชีวิตล่าม #ล่ามญี่ปุ่น #มนุษย์โรงงาน #หน้าเสาธง #朝礼 #Chorei #เปลี่ยนสายงาน #จากไกด์สู่ล่าม #ล่ามสายฮา #ชีวิตการทำงาน #โรงงานญี่ปุ่น #ภาษาญี่ปุ่น #ฝึกภาษาญี่ปุ่น #ล่ามมือใหม่ #งานล่าม #ภาษาไทยหน้างาน #ล่ามสายสู้ชีวิต #ทำงานญี่ปุ่น #ชีวิตวัยทำงาน #เรื่องเล่ามนุษย์เงินเดือน #งานประจำ #ชีวิตจริงยิ่งกว่าซิตคอม #อ่านแล้วยิ้ม #ไดอารี่คนทำงาน #โรงงานญี่ปุ่นในไทย #คนทำงาน #ประสบการณ์ทำงาน #ชีวิตมีเรื่องเล่า
.png)
