บางครั้งอุบัติเหตุ อาจเริ่มจากคำว่า “คิดว่าอีกฝ่ายมองเห็น”

Phuket

เคยไหม? 

ขับรถกลับบ้านต่างจังหวัดตอนค่ำๆ 

ถนนเลนเดียว ไฟทางก็ริบหรี่บ้าง 

ดับบ้างตามสไตล์ทางชนบท

 กำลังเปิดเพลงฟังเพลินๆ สายตาก็จ้องถนนข้างหน้า... 

ทันใดนั้น! ฟึ่บ! มีเงาตะคุ่มๆ 

โผล่มาห่างจากหน้ารถไม่ถึง 5 เมตร

 หัวใจแทบวายไปกองที่ตาตุ่ม 

ต้องหักหลบพวงมาลัยซ้ายทีขวาทีจนรถเกือบลงข้างทาง

พอตั้งสติได้ มองกระจกหลัง... 

อ๋อ คุณลุงคุณป้าพากันมาเดินออกกำลังกายยามเย็น แต่พี่เล่นใส่

  “ชุดสีดำล้วน” ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีสะท้อนแสง ไม่มีไฟฉาย ไม่มีอะไรเลยนอกจากความมุ่งมั่นที่จะสุขภาพดี!

เรื่องนี้เป็นปัญหาคลาสสิกที่เราเจอเองบ่อยมาก และเชื่อว่าคนขับรถทุกคนต้องเคยเจอจนอยากจะกรีดร้อง

มายาคติของคนเดินถนน: "ไฟหน้ารถสว่างขนาดนี้ ยังไงเขาก็เห็นฉัน"

จากการพูดคุย (และแอบบ่น) กับผู้ใหญ่หลายๆ คน ความเข้าใจผิดอันยิ่งใหญ่ของนักวิ่งหรือคนเดินข้างทางตอนกลางคืนคือ "พวกเขามองเห็นรถชัดเจนมาก"

ก็แน่ล่ะ ไฟหน้ารถเราสว่างโร่มาแต่ไกล ส่องเห็นพวกเขาตั้งแต่ระยะร้อยเมตร พวกเขาเลยคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่า “ในเมื่อฉันเห็นรถคันนั้นชัดแจ๋ว รถคันนั้นก็ต้องเห็นฉันเหมือนกันสิ”

แต่ในความเป็นจริงของคนขับรถ... มันหนังคนละม้วนเลย!

• มุมมืดและแสงเงา: ถนนต่างจังหวัดไม่ได้สว่างสม่ำเสมอ แสงไฟหน้ารถจะส่องสว่างแค่พื้นถนนด้านหน้าตรงๆ แต่ข้างทางที่เป็นป่าหญ้าหรือไหล่ทางมักจะเป็นเงามืดกลืนไปกับชุดสีดำ

• แสงไฟสวนทาง: ถ้ามีรถวิ่งสวนมา แสงไฟจากรถคันนั้นจะแยงตาคนขับ ทำให้ตาพร่าไปชั่วขณะ (Blind spot) วินาทีนั้นบอกเลยว่า คนใส่เสื้อดำข้างทางคือ "ล่องหน" ของจริง

• ความเร็วรถ: รถวิ่งด้วยความเร็ว 60-80 กม./ชม. กว่าไฟหน้าจะส่องไปกระทบเสื้อสีดำจนคนขับสังเกตเห็น ระยะเบรกมันแทบจะไม่เหลือแล้ว

สถิติที่น่าเศร้า: ชนแล้วหนี หรือ หลบไม่ทัน?

เรามักจะเห็นข่าวหน้าหนึ่งบ่อยๆ "นักวิ่งอาวุโสโดนชนแล้วหนี" หรือ "รถกระบะเสยคุณป้าเดินข้างทาง"

แน่นอนว่าในทางกฎหมาย คนขับรถชนยังไงก็มีความผิดและไม่ควรหนี แต่ถ้าเรามาวิเคราะห์ความจริงในเสี้ยววินาทีนั้น... บางทีคนขับเขา "ไม่ได้ตั้งใจชน" และ "ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชนอะไร" เพราะมันมืดสนิท  กลายเป็นคดีสะเทือนใจที่ไม่มีใครอยากให้เกิด

การออกกำลังกายเพื่อสุขภาพที่ดี แต่ต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงบนถนนมืดๆ แบบนี้ มันคุ้มกันจริงไหม?

แก้ไขง่ายๆ แค่เปลี่ยน "ทัศนคติ" และ "เสื้อผ้า"

ถ้าบล็อกนี้จะส่งไปถึงแก๊งนักวิ่งหรือผู้สูงอายุที่ชอบเดินออกกำลังกายตามชนบท เราอยากขอร้องอ้อนวอนจากใจเลยว่า:

• เสื้อสีสดคือชีวิต: ส้มสะท้อนแสง เหลืองมะนาว ชมพูฮอตพิงก์ เอาออกมาใส่เถอะคะ แฟชั่นยุคนี้สีเจ็บๆ กำลังมา หรืออย่างน้อยที่สุดก็เสื้อสีขาว
• ไอเทมลับหลักสิบ: สายรัดเรืองแสง (Reflective band) อันละไม่กี่สิบหมัดติดแขนติดขาไว้ หรือเสื้อกั๊กสะท้อนแสงแบบที่พี่ๆ กู้ภัยใส่ มันช่วยเพิ่มระยะการมองเห็นให้คนขับรถได้ไกลขึ้นเป็นร้อยเมตร มีเวลาให้เขาชะลอรถได้ทัน
• เปิดไฟส่องทาง: เดี๋ยวนี้ไฟฉายคาดหัว หรือไฟกะพริบเล็กๆ ที่เอาไว้ติดเสื้อราคาถูกมาก เปิดไว้เถอะคะ ให้รถรู้ว่า "ตรงนี้มีคนนะ"

• เดินสวนเลนรถ: หลักการเซฟตัวเองที่ง่ายที่สุดคือ เดินฝั่งที่รถวิ่งสวนมา เพื่อที่เราจะได้เห็นรถและหลบลงข้างทางได้ทัน ไม่ใช่เดินหันหลังให้รถแล้วปล่อยให้โชคชะตาอยู่ข้างหลังเรา

การรักสุขภาพเป็นเรื่องที่ดีมากๆ แต่อย่าปล่อยให้ความมืดและความประมาทเปลี่ยนจากการ "เดินเพื่อสุขภาพ" กลายเป็น "เดินไปสู่โรงพยาบาล" เลย

ค่ำนี้ใครจะไปวิ่ง... ลองเช็กตู้เสื้อผ้าดูหน่อยนะคะ ว่าชุดของเรา "เซฟ" พอหรือยัง? ด้วยความห่วงใยจากไกด์คนนี้    ใจเขาใจเรานะคะ

#วิ่งตอนเช้า #วิ่งตอนค่ำ #ถนนมืด #ความปลอดภัยบนท้องถนน #เสื้อสะท้อนแสง #ออกกำลังกาย #อุบัติเหตุ #กลับบ้านให้ถึงบ้าน #ใช้รถใช้ถนน #ชีวิตสำคัญกว่า