นกส่งสาร กับความสงสัย( หลังดูซีรีย์เรื่องหนึ่ง)

  หรือจริง ๆ แล้ว 

“นกส่งสาร” อาจทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปมากกว่าที่เราคิด

มีบางอย่างแปลกดีนะ เวลาที่เราดูเรื่องราวเกี่ยวกับการ “ตามหา” สิ่งใดสิ่งหนึ่ง

ไม่ว่าจะเป็นคน ความลับ มันมักพาเราไหลย้อนกลับไปคิดถึงอดีตของมนุษย์เสมอ

 

ฉันนั่งดูละคร ไปเรื่อย ๆแล้วจู่ ๆ ก็เกิดคำถามขึ้นมาว่า

 

ก่อนจะมีโทรศัพท์ ก่อนอินเทอร์เน็ต ก่อนข้อความจะส่งถึงกันภายในเสี้ยววินาที

 

มนุษย์สื่อสารกันอย่างไร…โดยเฉพาะในยามสงคราม หรือในเวลาที่ต้องการส่ง “ความลับ”

 

และคำตอบที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือ  “นก”ใช่แล้ว…นกพิราบสื่อสารสัตว์ตัวเล็ก ๆ

 ที่ครั้งหนึ่งเคยแบกความหวังของผู้คนเอาไว้บนปีก  นก…ที่เคยเป็นอินเทอร์เน็ตของโลกเก่า

ในอดีต หลายอาณาจักรใช้ “นกพิราบ” เป็นผู้ส่งสารโดยเฉพาะในสงคราม

เพราะนกพิราบมีสัญชาตญาณพิเศษมันสามารถบินกลับรังเดิมได้ แม้อยู่ไกลออกไปหลายร้อยกิโลเมตร

 

มนุษย์จึงเขียนข้อความเล็ก ๆ ม้วนใส่กระบอกจิ๋วแล้วผูกไว้ที่ขานก

ฟังดูโรแมนติกดีใช่ไหม แต่พอคิดอีกมุมหนึ่ง ฉันกลับเริ่มสงสัยขึ้นมาเรื่อย ๆ ว่า… แล้วถ้านก “พลาด” ล่ะ?

ถ้านกหลงทางขึ้นมาจริง ๆ จะเกิดอะไรขึ้น?      เรามักจดจำประวัติศาสตร์ในมุมของ “ความสำเร็จ”

นกส่งสารบินฝ่ากระสุน  ช่วยกองทัพ  ช่วยชีวิตคน ส่งข่าวสำคัญได้ทันเวลา แต่แทบไม่มีใครพูดถึง “ความล้มเหลว” ของมันเลย

ทั้งที่ความจริงแล้ว  นกก็คือสิ่งมีชีวิตธรรมดา มันอาจเหนื่อย สับสน  โดนพายุ  โดนยิงตก  หรือ

แม้แต่ถูกนักล่าจับกินระหว่างทาง แล้วข้อความลับเหล่านั้นหายไปไหน?

มีหรือไม่… ที่สงครามหนึ่งเปลี่ยนผลลัพธ์  เพียงเพราะนกตัวหนึ่งบินไม่ถึงปลายทาง หรือบางที…มันอาจเคยส่ง “ผิดคน”  ลองคิดดูเล่น ๆ   ถ้านกพิราบลงผิดจุด  หรือมีคนดักจับมันได้ก่อน  ความลับทางทหาร  คำสั่งโจมตี  

หรือข้อมูลสำคัญระดับเปลี่ยนประวัติศาสตร์ อาจตกไปอยู่ในมือของ “คนผิด” ก็ได้   ฟังดูเหมือนพล็อตหนัง

แต่จริง ๆ แล้วมันน่าจะเคยเกิดขึ้นบ้างไม่มากก็น้อย  เพราะต่อให้ระบบจะดีแค่ไหน มนุษย์ก็ยังฝาก “ความหวัง” เอาไว้กับธรรมชาติ และธรรมชาติไม่เคยรับประกันอะไรเลย

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า ประวัติศาสตร์ของการสื่อสารทั้งหมด  คือการต่อสู้กับ “ความไม่แน่นอน”

จากนกพิราบ  มาสู่จดหมาย  โทรเลข  โทรศัพท์  จนถึงอินเทอร์เน็ต ทุกยุคต่างพยายามตอบคำถามเดียวกัน

“เราจะส่งบางอย่างไปถึงอีกคนได้แน่นอนแค่ไหน?”   แต่ต่อให้เทคโนโลยีล้ำสมัยเพียงใด ความผิดพลาดก็ยังเกิดขึ้นอยู่ดี 
  เช่น ข้อความส่งผิดห้อง อีเมลหลุด ข้อมูลรั่ว หรือแม้แต่การ “เข้าใจผิด” ทั้งที่อ่านข้อความเดียวกัน

สุดท้ายแล้ว  ปัญหาอาจไม่ใช่วิธีส่งสาร แต่อาจเป็นเพราะมนุษย์ไม่เคยควบคุม “ความคลาดเคลื่อน” ได้จริงต่างหาก

 และบางที…นกอาจไม่ได้ทำหน้าที่ส่งสารอย่างเดียว

ก่อนโลกจะเชื่อมถึงกันด้วยสัญญาณดิจิทัล  มนุษย์เคยฝากหัวใจเอาไว้กับ “ปีกของนก” จริง ๆ

 และจนถึงวันนี้  ฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า… มีข้อความสำคัญกี่ฉบับกันนะที่ไม่เคยไปถึงปลายทางเลยตลอดประวัติศาสตร์โลก… มันเป็นไปได้กี่เปอร์เซ็นกันเชียว ที่จะไม่หลง  ไม่งงทาง ไม่ตายก่อน ถึงจุดหมาย