วันที่ฉันยังไม่เข้าใจคำว่ามูลค่า

หรือสายตาเรากว้างไม่มากพอ

วันนี้จู่ๆ ฉันนึกถึงช่วงที่เคยรับงานเป็นล่ามให้คนญี่ปุ่น
เป็นงานดูสถานที่แถวเขาใหญ่

จำชื่อโรงแรมไม่ได้แล้ว
จำไม่ได้ด้วยว่าคนที่พาเดินดูดำรงตำแหน่งอะไร
รู้แค่ว่า เขาเป็นคนที่ทุกคนให้ความเกรงใจ

ระหว่างเดินดูสถานที่
ฉันทำหน้าที่แปลบทสนทนาไปเรื่อยๆ

แต่สิ่งที่ยังจำได้จนถึงวันนี้ คือบทสนทนาเรื่อง “มูลค่า”

ราคาที่ดิน   งบก่อสร้าง    ราคาห้องพัก   ตัวเลขของการลงทุน

ตอนนั้นฉันฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ
ในใจแอบคิดว่า    ทำไมคนพวกนี้ถึงพูดเรื่องราคาอยู่ตลอด

สำหรับฉันในวันนั้น
โรงแรมก็คือสถานที่ที่สวย อากาศดี และน่าพัก

แต่พอโตขึ้น
ฉันเริ่มเข้าใจว่า คนแต่ละคนมองสิ่งเดียวกันไม่เหมือนกัน

บางคนมองเห็นวิว    บางคนมองเห็นธุรกิจ    บางคนมองเห็นโอกาสในอนาคต

สิ่งที่วันนั้นฉันคิดว่าเป็นแค่ “การพูดเรื่องเงิน”

วันนี้กลับเข้าใจว่า   มันคือวิธีที่คนอีกโลกหนึ่งใช้มองสิ่งต่างๆ

ไม่ใช่ว่าใครถูกหรือผิด  แค่โลกที่แต่ละคนเคยเห็น มันไม่เท่ากัน

หรือบางที
วันนั้นอาจไม่ใช่โลกที่แคบเกินไป

แค่สายตาของฉันในตอนนั้น
ยังกว้างไม่มากพอเท่านั้นเอง

 โรงแรมที่ไปคือ สวยมาก ใหญ่มาก  และธรรมชาติ มากเช่นกัน แปลกที่หารูปวิวเขาใหญ่ แค่ทางผ่าน  ของตัวเองไม่เจอ  

#ไดอารี่ความคิด #มุมมองชีวิต #บันทึกความรู้สึก #ระหว่างทาง #การเติบโต #โลกของผู้คน #บทเรียนชีวิต #มุมมอง #ชีวิตการทำงาน #เรื่องเล่าธรรมดา #เขาใหญ่ #ล่าม #ความทรงจำ #คิดไปเรื่อย #สายตาเรากว้างไม่มากพอ