ลานประหารล่ามอย่างฉันเมื่อ10ปีก่อน

 

จาก “ไกด์สายชิล” สู่ “ล่ามโรงงานสายลุย”

ไดอารี่ของคนที่เคยโดนลากไปยืนกลางลานหน้าเสาธง ทั้งที่ดีใจได้แค่ 8 วินาที

สวัสดีไดอารี่...

ถ้าย้อนเวลากลับไปบอกตัวเองตอนใส่ชุดไกด์ เดินยิ้มหวานอยู่ริมทะเลภูเก็ต ว่าวันหนึ่งชีวิตจะต้องมายืนฟังพี่ช่างพูดว่า

“น้อง บอกญี่ปุ่นที งานมันตามด โมลด์เผยอ แล้วสปีดตก”

ฉันคงตอบกลับไปว่า

“ค่ะพี่ แล้วหนูควรหนีกลับไปขายทัวร์ตอนไหนดีคะ”

ใช่ค่ะ   ชีวิตมันพีคขนาดนั้นจริง ๆ

 เมื่อค้นพบว่า “ภาษาไทยหน้างาน” ยากกว่าภาษาญี่ปุ่น

ก่อนเข้าวงการโรงงาน เราเตรียมตัวมาอย่างดีมาก
ท่องศัพท์ญี่ปุ่น  อ่านคันจิ  จำศัพท์เทคนิค   ฝึกพูด敬語จนปากจะล็อก

แต่สิ่งที่ฆ่าฉันจริง ๆ ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นค่ะ      มันคือ “ภาษาไทยของพี่ ๆ หน้างาน”

ตอนแรกคิดว่าคนไทยพูดไทย เราก็น่าจะเข้าใจสิ   สรุปไม่ค่ะ   ไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว

พี่เขาจะเดินถือชิ้นงานมาหาเรา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“บอกเขาหน่อย มันเยื้อง”

…

เยื้องอะไร    ตรงไหน   ซ้ายหรือขวา    เยื้องแบบอยากกลับบ้านหรือเยื้องแบบยังพอไหว

ไม่มีใครบอกค่ะ  ส่วนเราก็ยืนถือชิ้นงานเหมือนนักโบราณคดีที่เพิ่งขุดเจอเศษอารยธรรมลึกลับ

 โรงงานคือโลกคู่ขนานของภาษาไทย

ตอนเป็นไกด์ เราพูดแต่    “ด้านซ้ายคือวิวทะเลค่ะ 🥰”

แต่พอเข้าโรงงาน กลายเป็น   “พี่คะ โมลด์มันเผยอคืออ้าปากเหรอคะ”

จากคนเคยเล่าเรื่องพระอาทิตย์ตก   กลายเป็นคนฟังเครื่องจักรสั่นแล้วต้องตีความว่า “มันผิดปกติตรงไหน”

บางวันกลับบ้านแล้วนั่งคิดเงียบ ๆ ว่า  “นี่เราเป็นล่าม… หรือเป็นนักสืบคดีเครื่องจักร”

แล้วฉันก็โดน “ลากไปหน้าเสาธง”

“ศิลปะแห่งการทำให้คนญี่ปุ่นพยักหน้า แม้เราจะไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อกี้แปลอะไรไป”

ตอนแรกคิดว่าแค่ล่ามหน้าเครื่องก็หนักแล้ว  สรุปชีวิตยังใจดีกับเราไม่พอค่ะ

วันหนึ่งกำลังยืนกินกาแฟอยู่ดี ๆ  หัวหน้าหันมาบอกว่า “เดี๋ยวไปล่ามหน้าเสาธงนะ”

ดีใจได้ประมาณ 8 วินาที ก่อนสมองจะดับ

เพราะหน้าเสาธงของโรงงาน  ไม่ใช่การพูดเรื่องงานธรรมดา

มันคือ TED Talk ผสมข่าวเช้า ผสมปรัชญาชีวิต ผสมพยากรณ์อากาศ 

หัวข้อที่คนพูดสุ่มมาได้ทุกเช้า

• ราคาพืชผลทางการเกษตร

• พายุเข้า

• GDP ประเทศ

• คาร์บอนฟุตพริ้นท์

• ข่าวรถชน

• สุภาษิตจีน

• คำคมชีวิต

• ความสามัคคีในองค์กร

• การขับรถหน้าฝน

• และบางวัน… เรื่องปลาในตลาด

ส่วนล่ามอย่างฉันยืนถือไมค์ด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างตั้งแต่คำว่า “เศรษฐกิจมหภาค”   มีครั้งหนึ่งพี่ผู้บริหารพูดว่า

“เราต้องร่วมมือร่วมใจกัน เหมือนไม้ซีกงัดไม้ซุง”    ฉันยืนเงียบไป 2 วินาที

ก่อนแปลออกไปแบบสิ้นหวังว่า    “ทุกคน… ช่วยกันนะคะ”

จบ    สั้น  แต่รอดชีวิต  แต่บางครั้งก็ไม่รอด  หากเงียบเมื่อไหร่ จะโดนสายตาพิฆาตบ้างละ  สบัดหัวบ้างละ   เขาคงหมดหวังกับฉันจริงๆ  หรือเขาหวังสูงเกินไปนะ  

คาถาเอาตัวรอดของล่ามสายเอ๋อ

หลังจากโดนโรงงานทุบตีทางจิตใจอยู่พักใหญ่  เราก็เริ่มค้นพบวิธีเอาตัวรอด

1. หน้าด้านไว้ก่อน

ไม่รู้คือถามค่ะ  ถามทุกอย่าง

“พี่คะ งานขึ้นครีบคืออะไร”
“พี่คะ โมลด์เผยอคืออะไร”
“พี่คะ ทำไมทุกคนพยักหน้ากัน แต่หนูไม่เข้าใจเลย”

ข้อดีคือพี่ ๆ หน้างานน่ารักมาก     ข้อเสียคือบางครั้งเขาอธิบายเพิ่ม แล้วเรางงกว่าเดิมอีก

2. ทำสมุดศัพท์ส่วนตัว

เราจดทุกอย่างค่ะ

ศัพท์หน้างาน	ความหมาย	ญี่ปุ่น
เยื้อง	ไม่ตรง	ズレ
ขึ้นครีบ	มีส่วนเกิน	バリ
โมลด์เผยอ	แม่พิมพ์เปิด	金型が開く

ตอนหลังสมุดเล่มนี้หนาจนเหมือนคัมภีร์ไสยศาสตร์

3. ฝึก “จับสาร” ไม่จับทุกคำ

นี่คือสกิลสำคัญสุด  เพราะคนไทยเวลาเล่าเรื่อง เขาจะเล่าแบบใส่อารมณ์ ใส่บรรยากาศ ใส่ชีวิต

เช่น

“เมื่อวานรถชนเละแถวชลบุรี ฝนตก ถนนลื่น คนเจ็บเพียบ น่ากลัวมาก พวกเราขับรถระวัง ๆ นะ”

สิ่งที่ล่ามต้องทำคือกรองออกมาให้เหลือ

“ฝนตก ถนนลื่น กรุณาขับรถระวัง”

ตัดทุกอย่างทิ้ง เหลือแต่แก่น

เหมือนสกัดน้ำซุปจากหม้อชาบู

แล้ววันหนึ่ง… ฉันก็เริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

หลังจากย้ายโรงงานรอบสอง เราเจอที่ทำงานที่ดีมาก  พี่ ๆ ใจดี

เพื่อนร่วมงานน่ารัก  บรรยากาศอบอุ่น แต่ยิ่งทุกอย่างดีเท่าไร

เรากลับยิ่งได้ยินเสียงในใจตัวเองชัดขึ้นว่า

“หรือจริง ๆ เราไม่ได้เหมาะกับงานนี้”

เราเริ่มคิดถึงตอนทำไกด์  คิดถึงการทำเพจ   คิดถึงบรรยากาศสนุก ๆ
คิดถึงรอยยิ้มของนักท่องเที่ยว คิดถึงทุกวัน เเม้ด้านหน้าคือจอคอมที่เรา กำลังบันทึกรายงานการประชุมอยู่ก็ตาม 

และแล้วเราก็ค้นพบว่า    ตัวเองไม่มีความสุขกับการตื่นมาแปลปัญหาเครื่องจักรทุกวันจริง ๆ

การยอมรับว่า “ไม่ใช่” ไม่ได้แปลว่า “ล้มเหลว”

เมื่อก่อนเราคิดว่าการลาออกคือแพ้   แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า บางครั้งการเดินออกมา

คือการซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองที่สุด  อย่างน้อยวันนี้เราก็ได้คำตอบแล้วว่า “อ๋อ… ชีวิตแบบนี้ไม่ใช่ทางเรา”

ถ้าไม่เคยลอง  เราคงสงสัยไปทั้งชีวิต

ทุกวันนี้ย้อนกลับไปอ่านแล้วก็ยังขำ

ขำตัวเองตอนยืนงงหน้าเครื่องจักร   ขำตอนโดนเรียกไปล่ามหน้าเสาธง

ขำตอนพยายามแปลสุภาษิตไทยเป็นญี่ปุ่นทั้งที่ใจอยากร้องไห้

แต่มันก็เป็นช่วงชีวิตที่ดีนะ  เพราะอย่างน้อย  เราก็เคยกล้าพาตัวเองออกจากโลกเดิม ๆ

แล้วไปยืนเอ๋อกลางโรงงานด้วยความพยายามสุดชีวิตมาแล้วครั้งหนึ่ง

และเชื่อเถอะว่า  วันหนึ่งเรื่องที่เคยทำให้เราจะร้องไห้  จะกลายเป็นเรื่องเล่าที่ย้อนอ่านกี่ทีก็ขำเองจริง ๆ

ก่อนหันหลังให้งานล่าม เคยมีบริษัทเสนอให่ 50K แต่ตอนนั้นชีวิตชิล ไม่มีภาระ 

เลยเดินออกมาแบบคนคูล ๆ ผ่านมาไม่นาน งานไกด์ดันเปลี่ยนทิศชีวิตเฉย  ทุกวันนี้เลยแอบคิดเล่น ๆ ว่า…

ถ้าวันนั้นเลือกอีกทาง  ป่านนี้ชีวิตจะเป็นยังไงนะ  แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตที่เคยผ่านมา....เดี๋ยวมันก็หาทางของตัวเองเจอ เราเชื่อว่าชีวิตมีโอกาสซ่อนอยู่เสมอขอแค่อย่าตายก่อน เพราะบางที…โอกาสอาจกำลังหลงทางอยู่เหมือนเรา ...แล้วเพื่อน ๆ ล่ะคะ?  เคยมีประสบการณ์ยอมรับกับตัวเองตรง ๆ ไหมว่างานที่ทำอยู่... มันไม่ใช่ทางของเรา? แวะมาคุยกันได้นะ 

 #ล่ามโรงงาน #ไดอารี่ล่าม #ชีวิตล่าม #ล่ามญี่ปุ่น #มนุษย์โรงงาน #หน้าเสาธง #朝礼 #Chorei #เปลี่ยนสายงาน #จากไกด์สู่ล่าม #ล่ามสายฮา #ชีวิตการทำงาน #โรงงานญี่ปุ่น #ภาษาญี่ปุ่น #ฝึกภาษาญี่ปุ่น #ล่ามมือใหม่ #งานล่าม #ภาษาไทยหน้างาน #ล่ามสายสู้ชีวิต #ทำงานญี่ปุ่น #ชีวิตวัยทำงาน #เรื่องเล่ามนุษย์เงินเดือน #งานประจำ #ชีวิตจริงยิ่งกว่าซิตคอม #อ่านแล้วยิ้ม #ไดอารี่คนทำงาน #โรงงานญี่ปุ่นในไทย #คนทำงาน #ประสบการณ์ทำงาน #ชีวิตมีเรื่องเล่า