マングローブ林 とプーケット。

 

プーケットでは、海沿いを車で走っていると マングローブ林 をよく見ることができます。

特に海と川が混ざる場所では、木が密集して生えています。

プーケットの市内で見やすい場所の一つは Saphan Hin Mangrove Walkway です。

木の遊歩道があり、マングローブの根や小さなカニ、そして時々 ムツゴロウ を見ることもできます。

東側の アオ・パクロク では、海岸沿いにマングローブ林が広がっています。潮が引くと、泥と木の根がはっきり見えて、とても自然の様子がよくわかります。

静かな景色を楽しみたいなら Mangrove Forest Viewpoint Panwa もおすすめです。

海とマングローブ林を広く見渡すことができます。

また、 コ・シレー へ向かう道でも、道路のすぐそばにマングローブ林が続いていて、

車からでも近くに自然を見ることができます。

プーケットのマングローブ林は、移動中でも気軽に見られる自然の風景です。

#プーケット #タイ旅行 #タイ観光 #マングローブ #マングローブ林 #自然 #自然好きな人と繋がりたい #エコツーリズム #東南アジア旅行 #海の自然 #旅行好きな人と繋がりたい #タイ #旅行記 #絶景スポット

ป่าโกงกาง กับภูเก็ต

 

ป่าโกงกางเป็นหนึ่งในธรรมชาติที่พบได้บ่อยตามชายฝั่งของภูเก็ต โดยเฉพาะเวลาขับรถผ่านพื้นที่ติดทะเลหรือคลองน้ำกร่อย จะเห็นแนวต้นไม้ขึ้นหนาแน่นริมโคลนได้ไม่ยาก

ในตัวเมืองภูเก็ต จุดที่มองเห็นป่าโกงกางได้ชัดคือบริเวณ Saphan Hin Mangrove Walkway ซึ่งมีทางเดินไม้เลียบป่า เห็นทั้งรากโกงกาง ปูตัวเล็ก ๆ และบางครั้งอาจเจอ ปลาตีน ด้วย

อีกจุดที่น่าสนใจคือแถวอ่าวป่าคลอก ทางฝั่งตะวันออกของเกาะ ระหว่างขับรถจะเห็นแนวป่าโกงกางกระจายตัวอยู่ตามชายฝั่ง โดยเฉพาะช่วงน้ำลง จะเห็นพื้นโคลนและรากไม้ชัดเจนมาก

ถ้าอยากชมวิวแบบกว้าง ๆ และบรรยากาศเงียบสงบ สามารถแวะ Mangrove Forest Viewpoint Panwa ซึ่งมองเห็นแนวป่าโกงกางริมอ่าวของภูเก็ตได้สวยและเป็นธรรมชาติ

อีกเส้นทางที่มองเห็นป่าโกงกางได้ใกล้ถนน คือช่วงทางไป เกาะสิเหร่ จะเห็นแนวป่าอยู่ติดข้างทางหลายจุด โดยเฉพาะตอนน้ำลด จะเห็นรากโกงกางและโคลนได้ชัดเจน เหมาะกับการชมธรรมชาติระหว่างทางแบบไม่ต้องลงจากรถ

#ภูเก็ต #เที่ยวภูเก็ต #ป่าโกงกาง #ธรรมชาติภูเก็ต #เที่ยวธรรมชาติ #ไกด์ภูเก็ต #เที่ยวไทย #mangrove #naturethailand #phukettravel #thailandtravel #mangroveforest #ecotourism #discoverthailand

ต้นสน

 เคยไหม…

ตอนร้อน ๆ แล้วเราเผลอเดินไปหลบแดดใต้แนวต้นสนริมทะเลโดยไม่รู้ตัว

หรือเคยไหม…
ตอนนั่งฟังเสียงคลื่น แล้วรอจังหวะที่ลมทะเลพัดผ่านกิ่งใบสน จนเกิดเสียงซู่ยาวเบา ๆ เหมือนธรรมชาติกำลังเล่าเรื่องอะไรบางอย่างให้ฟัง

คนรักทะเลอย่างเราคงคุ้นชินกับเสียงนี้ดี

ทุกครั้งที่ฉันพานักท่องเที่ยวออกเดินทาง สิ่งหนึ่งที่ฉันชอบมองเสมอ ไม่ใช่แค่สีของน้ำทะเล หรือแนวคลื่นตรงหน้า แต่คือ “ต้นสนริมทะเล” ที่ยืนเรียงรายเงียบ ๆ อยู่ข้างหาด

ฉันมักสงสัยอยู่เสมอว่า
ทำไมทะเลถึงดูสมบูรณ์ขึ้นทุกครั้งเมื่อมีแนวต้นสนอยู่ข้าง ๆ

บางต้นสูงใหญ่จนต้องเงยหน้ามอง
บางต้นยืนรับลมเค็มมาหลายสิบปี เปลือกแตกหยาบตามกาลเวลา รากหยั่งลึกลงในผืนทราย เหมือนกำลังคอยปกป้องชายฝั่งแห่งนี้เอาไว้

ฉันเคยอ่านมาว่า สนทะเลบางต้นมีอายุอยู่ได้ถึง 30–50 ปี หรือมากกว่านั้น หากสังเกตดี ๆ ต้นที่อายุมากมักมีลำต้นใหญ่ กิ่งแผ่กว้าง และเปลือกหนาแตกเป็นร่องชัดเจน

ยิ่งอยู่กับทะเลนานเท่าไร
ต้นสนก็ยิ่งดูมีเรื่องราวมากขึ้นเท่านั้น

ระหว่างเดินบนชายหาด ฉันชอบก้มมองใบสนที่ร่วงอยู่บนพื้นทราย ใบเส้นเล็กละเอียดเหมือนเข็มสีเขียวหม่น บางครั้งปลิวตามลม บางครั้งกองรวมกันใต้ต้นใหญ่

หลายคนอาจมองเป็นเพียงเศษใบไม้
แต่จริง ๆ แล้ว ใบสนช่วยคลุมดินรักษาความชื้นได้ ส่วนไม้สนก็ยังนำไปใช้ทำฟืน รั้ว หรือของพื้นบ้านได้อีกหลายอย่าง

ลมทะเลพัดผ่านมาอีกครั้ง

เสียงใบสนเสียดสีกันดังซู่ยาวเหนือศีรษะ
เป็นเสียงที่ฉันได้ยินซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่ทำงานริมทะเล
และไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง

บางที…
ต้นสนอาจไม่ใช่เพียงต้นไม้ริมชายหาด

แต่อาจเป็นอีกหนึ่งความทรงจำของคนที่รักทะเล
เหมือนกับฉัน ที่ยังคงเงยหน้ามองแนวสนทุกครั้ง เมื่อได้กลับมายืนริมทะเลอีกครั้ง

ヨーロッパから来た旅行者の話

 

tigerkingdom

ヨーロッパから来た旅行者の話

今夜、あるヨーロッパから来た旅行者のことを思い出した。

彼はもうかなり年上だったけれど、
とても元気で、よく笑って、
世界を楽しみながら生きているような人だった。

その日、彼は家族と一緒にプーケットを旅行していて、
私はいつものようにガイドとして、
レストランや景色のきれいな場所、カフェなどを案内していた。

ピピ島、タイ料理、おすすめのホテル。
いろいろ話しているうちに、
だんだん話題がなくなってきた。

私は、

「もし次にまたプーケットに来るなら、ここに泊まるといいですよ。景色もきれいだし、値段も高くないです」

と話した。

すると彼は笑いながら言った。

「タイのこと、何でもいいからもっと聞かせてください。私は今回が初めてなんです」

その言葉を聞いた時、私は少し黙ってしまった。

毎日同じ場所で暮らしていると、
自分にとって当たり前の景色が、
誰かにとっては特別なものだということを、
忘れてしまうのかもしれない。

しばらくして、家族の一人が象乗り体験に行っている間、
彼はまた私のところへ来て話しかけてくれた。

今度の話題は「北極」だった。

久しぶりの英語で、
最初は少し言葉に戸惑ったけれど、
途中からはお互いスマホを見せながら会話した。

彼は北極の寒さについて話してくれた。

アザラシやペンギン、
一面真っ白な氷の景色。

そして、ある写真を見せてくれた。

そこには、氷の海へ飛び込んで泳いでいる彼の姿が写っていた。

私は驚いて、思わず質問を続けた。

「寒くないんですか？」
「危なくないんですか？」
「どうしてそんなことを？」

すると彼は笑いながら、

「もちろん寒いですよ」
「でもちゃんとサポートする人がいるんです」
「体に無理がないよう、時間も決められているんですよ」

と答えた。

私はその話を聞きながら、なんだか不思議な気持ちになった。

彼が裕福だから、そんな旅ができるというより、
年齢を重ねても、
まだ世界を見たいと思っていることに感動したのだと思う。

帰り道、私は静かに考えていた。

「もし自分がお金持ちになったら、
こんな旅をしてみたいと思うだろうか」

人によって、お金の使い方は本当に違う。

物を買う人もいれば、
快適さを求める人もいる。

でも、ある人たちは
“経験” を買う。

普通なら見ることのできない景色を見て、
まだ知らない世界に触れるために。

そして、もしかしたら――

人を若々しく見せるものは、年齢ではなく、
世界に対する好奇心なのかもしれない。

#プーケット #旅の記録 #旅が好き #旅の思い出 #旅行好きな人と繋がりたい #タイ旅行 #プーケット旅行 #旅エッセイ #旅ブログ #小さな幸せ #人生を楽しむ #海外旅行 #世界を見たい #旅の途中 #出会いに感謝 #旅行好き #日常の記録 #会話の記録 #物語のある旅 #北極 #ヨーロッパ旅行者 #旅先での出会い #StoriesAlongTheWay #Phuket #TravelStory

เรื่องเล่าจากนักว่ายน้ำ ท่ามกลางธารน้ำแข็ง

เรื่องเล่าจากนักว่ายน้ำ ท่ามกลางธารน้ำแข็ง

คืนนี้ฉันนึกถึงนักท่องเที่ยวชาวยุโรปคนหนึ่ง

เขาอายุค่อนข้างมากแล้ว
แต่ยังดูแข็งแรง เดินคล่อง ยิ้มง่าย และดูสนุกกับโลกอยู่ตลอดเวลา

วันนั้นเขาเดินทางมากับครอบครัว
ส่วนฉันก็ทำหน้าที่เหมือนไกด์ทั่วไป
แนะนำร้านอาหาร จุดชมวิว คาเฟ่ และสถานที่ต่าง ๆ ในภูเก็ต

เราคุยกันเรื่อย ๆ ตั้งแต่เรื่องทะเลไทย เกาะพีพี ที่พัก ไปจนถึงอาหารท้องถิ่น

จนถึงจุดหนึ่ง…

ฉันเริ่มคิดไม่ออกว่าจะคุยอะไรต่อดี

เพราะเหมือนพูดเรื่องเที่ยวไปหมดแล้ว
แม้กระทั่งบอกเขาว่า

“ถ้ามีโอกาสมาอีกครั้ง ลองพักที่นี่นะ ราคาไม่แรงมาก วิวก็สวยด้วย”

นักท่องเที่ยวคนนั้นยิ้ม ก่อนจะพูดกับฉันว่า

“เล่าอะไรก็ได้เกี่ยวกับประเทศไทย ผมเพิ่งมาไทยครั้งแรก”

ประโยคนั้นทำให้ฉันเงียบไปชั่วครู่

เพราะบางที…
คนที่อยู่กับสถานที่เดิมทุกวัน
อาจลืมไปว่า สิ่งธรรมดาสำหรับเรา
อาจเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับใครอีกคน

ระหว่างรอสมาชิกอีกคนในครอบครัวไปขี่ช้าง
เขาเดินกลับมาคุยกับฉันอีกครั้ง

แต่คราวนี้ เขาเริ่มเล่าเรื่อง “ขั้วโลกเหนือ”

ตอนแรกฉันแอบงงกับคำศัพท์ภาษาอังกฤษบางคำ
เพราะไม่ได้ใช้นานแล้ว

สุดท้ายเลยเปิดมือถือช่วยกันคุยตรงนั้น

เขาเล่าให้ฟังว่า
ที่นั่นหนาวแค่ไหน
มีแมวน้ำ มีเพนกวิน
มีภูเขาน้ำแข็งสีขาวสุดสายตา

ก่อนจะโชว์รูปกิจกรรมหนึ่งให้ฉันดู

เป็นภาพที่เขากระโดดลงไปว่ายน้ำ
ในอุณหภูมิติดลบ

ฉันมองรูปนั้น แล้วถามแทบจะทันที

“คุณคิดอะไรอยู่คะ”
“ไม่หนาวเหรอ”
“อันตรายไหม”

ฉันรัวคำถามใส่เขาจนเขาหัวเราะ

ก่อนตอบกลับมาสบาย ๆ ว่า

“ก็ต้องหนาวสิ”
“แต่มีทีมคอยดูแลอยู่”
“เขาจะจำกัดเวลา ให้เหมาะกับร่างกายของแต่ละคน”

ฉันนั่งฟังแล้วรู้สึกทึ่งมาก

ไม่ใช่แค่เพราะเขามีเงินพอจะเดินทางไปสถานที่แบบนั้นได้

แต่เพราะแม้อายุจะมากแล้ว
เขาก็ยังอยากออกไปเห็นโลกในมุมใหม่ ๆ อยู่เสมอ

ระหว่างทางกลับ
ฉันนึกอยู่ในหัวเงียบ ๆ ว่า

“ถ้าวันหนึ่งฉันมีเงินมากขนาดนั้น…
ฉันจะเลือกเดินทางแบบเขาไหมนะ”

เพราะจริง ๆ แล้ว
โลกของคนแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย

บางคนใช้เงินซื้อของ
บางคนซื้อความสบาย

แต่บางคนเลือกใช้เงินซื้อ “ประสบการณ์”

ซื้อโอกาสที่จะได้เห็นโลก
ในมุมที่คนส่วนใหญ่ไม่มีวันได้เห็น

และบางที…

สิ่งที่ทำให้คนคนหนึ่งยังดูมีชีวิตชีวา
อาจไม่ใช่อายุ

แต่คือการที่เขายังตื่นเต้นกับโลกใบนี้อยู่เสมอก็ได้

---

#แคปชั่นท่องเที่ยว #เรื่องเล่าระหว่างทาง #ภูเก็ต #Phuket #นักท่องเที่ยว #TravelStory #ชีวิตคือการเดินทาง #บันทึกการเดินทาง #มุมมองชีวิต #เที่ยวต่างประเทศ #ขั้วโลกเหนือ #เรื่องเล่าจากภูเก็ต #TravelBlog #ชีวิตเรียบง่าย #แรงบันดาลใจ #นักเดินทาง #ทะเลภูเก็ต #เที่ยวไทย #คนชอบเที่ยว #ประสบการณ์ชีวิต

จังหวะชีวิต หรือโชคชะตา

 ครั้งหนึ่ง ฉันมีโอกาสได้พูดคุยกับนักธุรกิจท่านหนึ่ง

เขาเป็นชาวต่างชาติที่มาเรียนภาษาไทยกับฉัน   ฉันจึงขอให้เขาเล่าเรื่องราวชีวิตให้ฟัง

ฉันถามเขาว่า  “ตอนเด็ก ๆ ทำไมถึงเลือกเรียนวิศวะ?”

เขาตอบสั้น ๆ ว่า   “เพราะตอนนั้น คนเรียนน้อย”

ฉันถามต่อว่า

         “แล้วทำไมถึงได้มีโอกาสไปทำงานต่างประเทศ ทั้งทำงาน ทั้งได้เดินทางไปด้วย?”

เขาเล่าว่า เขาทำงานเกี่ยวกับอุตสาหกรรมน้ำมันงานหนัก เหนื่อย และเต็มไปด้วยความเสี่ยง
 แต่ผลตอบแทนที่ได้รับ ก็ดูคุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องแลก

หลังจากนั้น ชีวิตของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป

ได้พบรัก ย้ายมาอยู่เมืองไทย ซื้ออสังหาริมทรัพย์ และสร้างชีวิตอีกแบบหนึ่งขึ้นมา

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น เป็นเพราะโชคชะตาหรือเปล่า
เพราะหลายสิ่งดูเหมือนจะง่ายดายเกินคาด

แต่คำตอบสุดท้ายที่ฉันได้รับจากเขา คือ “ชีวิตมันเป็นเรื่องของจังหวะ และจังหวะชีวิตของแต่ละคน ก็พาเราไปพบเรื่องราวที่น่าสนใจในหลากหลายมิติ”

 สิ่งที่เขาทิ้งท้ายกับฉัน คือ  

“จงทำในสิ่งที่รักให้ดีที่สุด  แล้วสักวัน สิ่งเหล่านั้นจะสร้างเงินให้เรา”

แต่จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่แน่ใจเลยว่า อะไรคือสิ่งที่ฉันรักจริง ๆการเดินทาง การถ่ายรูป อาจเป็นสิ่งที่ฉันชอบ เป็นช่วงเวลาที่ทำให้มีความสุข แต่ในอีกมุมหนึ่ง มันก็ยังไม่เคยตอบโจทย์เรื่องการเงินให้ฉันได้จริง ๆ

บางครั้ง ฉันก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า หรือความชอบ อาจไม่จำเป็นต้องกลายเป็นอาชีพเสมอไป

เพราะในโลกความจริง  ไม่ใช่ทุกสิ่งที่เรารัก จะสร้างรายได้ทันที

แต่บางที สิ่งที่เราชอบ อาจไม่ได้เข้ามาเพื่อทำเงินตั้งแต่แรก มันอาจเข้ามา เพื่อทำให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้น ได้มีความสุขในวันที่เหนื่อยล้าหรือค่อย ๆ พาเราไปเจอกับโอกาสบางอย่าง

ในจังหวะชีวิตที่เหมาะสมและบางครั้งคำตอบของชีวิตก็ไม่ได้มาเร็วขนาดนั้นจริง ๆ

#การใช้ชีวิต  # จังหวะชีวิต

ฉันผู้ชอบเที่ยวคนเดียว

บางครั้งฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า

 ทำไมนักท่องเที่ยววัยรุ่นจากญี่ปุ่น หรือฝั่งยุโรป ถึงได้ออกเดินทางไปต่างประเทศกันตั้งแต่อายุยังน้อยพวกเขาดูคุ้นเคยกับโลกกว้าง ดูใช้ชีวิตอย่างอิสระ และกล้าออกไปเผชิญอะไรใหม่ ๆ ตั้งแต่ยังเด็ก จนหลายครั้งฉันย้อนกลับมามองจุดเริ่มต้นของตัวเอง

 การเดินทางคนเดียวของฉัน เพิ่งเริ่มจริง ๆ หลังเรียนจบ ม.ปลาย ฉัน คนหนึ่งที่ค่อย ๆ เรียนรู้โลกด้วยตัวเอง ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิต แล้วฉันก็เริ่มตั้งคำถามว่า หรือจริง ๆ แล้ว “เงิน” คือจุดเริ่มต้นของอิสรภาพ?

 เมื่อเราหาเงินเองได้ เราจะเริ่มมีสิทธิ์เลือกชีวิตตัวเองมากขึ้น อยากเดินทางไปไหน อยากใช้ชีวิตแบบไหน ทุกอย่างดูเป็นไปได้มากกว่าเดิม  แต่สิ่งที่ฉันสงสัยมาตลอด คือ นักท่องเที่ยวต่างชาติเหล่านั้น เอาเงินมาจากไหนถึงออกเดินทางได้ตั้งแต่อายุน้อย

พวกเขาทำงานเก็บเงินเอง? หรือว่าสังคมของเขาเปิดโอกาสให้เด็กได้เรียนรู้การใช้ชีวิตเร็วกว่าบ้านเรา

 บางครั้งฉันก็เคยอิจฉาพวกเขา อิจฉาที่ได้เห็นโลกกว้างก่อน ได้เจอประสบการณ์ใหม่ ๆ ตั้งแต่ยังเด็ก

 แต่พอมองนานขึ้น ฉันกลับเริ่มรู้สึกว่า สิ่งที่น่าสนใจกว่าเงิน อาจเป็น “วิธีคิด” ของพวกเขามากกว่า

วิธีคิดที่มองว่าการเดินทางไม่ใช่เรื่องฟุ่มเฟือย แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ชีวิต

ซึ่งถ้าลองมองเบื้องหลังรอยยิ้มและการเดินทางของวัยรุ่นเหล่านั้น เราจะพบว่ามันมีปัจจัยผสมผสานกันระหว่าง "โครงสร้างสังคม" และ "วิธีคิด"  นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเขาถึงดู "ไปได้ไกล" และ "ไปได้เร็ว" ตั้งแต่อายุน้อย

1. วัฒนธรรม "Gap Year" และการสนับสนุนให้ลองผิดลองถูก

ในฝั่งยุโรปและญี่ปุ่น การเรียนจบมัธยมปลายแล้วยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยทันทีเป็นเรื่องปกติมาก (Gap Year) สังคมเขาไม่ได้มองว่า "เสียเวลา" แต่มองว่าเป็นการ "หาตัวเอง"

 วิธีคิด: เขาเชื่อว่าการเห็นโลกคือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดก่อนจะเลือกทางเดินชีวิตจริง

 ผลลัพธ์: เด็กจะมีความกล้าตัดสินใจ เพราะเขาถูกปล่อยให้เป็น "ผู้ใหญ่" ทางความคิดตั้งแต่อายุ 18 ปี

2. แหล่งที่มาของเงิน: ทำงานพาร์ทไทม์เป็นเรื่องจริงจัง

หลายคนอาจคิดว่าพวกเขาบ้านรวย แต่ความจริงนักเดินทางอายุน้อยจำนวนมากคือ "สายประหยัด"

ค่าแรงขั้นต่ำ: ในประเทศพัฒนาแล้ว ค่าแรงพาร์ทไทม์ต่อชั่วโมงสูงพอที่เด็กวัยรุ่นจะเก็บเงินก้อนหนึ่งเพื่อไปเที่ยวแบ็กแพ็กในประเทศที่ค่าครองชีพถูกกว่า (เช่น ไทย หรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ได้ในเวลาไม่กี่เดือน

การทำงานตั้งแต่อายุน้อย: เด็กญี่ปุ่นหรือยุโรปหลายคนเริ่มทำงานร้านอาหารหรือส่งของตั้งแต่มัธยมปลาย เพื่อเป้าหมายเดียวคือ "การเดินทาง"

3. ระบบความปลอดภัยและสวัสดิการ (Safety Net)

สิ่งที่ทำให้เด็กต่างชาติกล้าแบกเป้ออกมา คือความรู้สึกว่า "ถ้าล้ม ก็มีคนช่วย"

เขามีระบบรัฐสวัสดิการหรือโครงสร้างสังคมที่สนับสนุนหากเขากลับไปแล้วไม่มีงานทำ หรือเจ็บป่วย ซึ่งต่างจากบ้านเราที่หลายคนต้องรีบเรียน รีบทำงาน เพราะต้องเป็นเสาหลักให้ครอบครัวตั้งแต่อายุน้อย

4. "เงิน" คือใบเบิกทาง แต่ "วิธีคิด" คือเข็มทิศ   เงินซื้อตั๋วเครื่องบินได้ แต่เงินซื้อความกล้าไม่ได้

มุมมองต่อการเดินทาง: สำหรับพวกเขา การเดินทางไม่ใช่การ "ไปพักผ่อน" (Vacation) แต่คือการ "เอาตัวรอด" (Adventure) เขาจึงกล้าพักโฮสเทลราคาถูก เดินทางด้วยรถสาธารณะ และกินอาหารท้องถิ่น ซึ่งทำให้ต้นทุนการเดินทางต่ำลงมาก

หากเรา มีโอกาสเห็นโลกเร็วขึ้น... ได้ออกไปเห็นโลกกว้างได้ง่ายขึ้น  สิ่งที่จะเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือ:

การยอมรับความต่าง: เมื่อเห็นความหลากหลายทางวัฒนธรรม เราจะกลายเป็นคนที่ยืดหยุ่นและใจกว้างขึ้น

ทักษะการแก้ปัญหา: การหลงทางในต่างแดนสอนอะไรได้มากเลยทีเดียว.......   

ฉันผู้ชอบเที่ยวคนเดียว