ฉันผู้ชอบเที่ยวคนเดียว

บางครั้งฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า

 ทำไมนักท่องเที่ยววัยรุ่นจากญี่ปุ่น หรือฝั่งยุโรป ถึงได้ออกเดินทางไปต่างประเทศกันตั้งแต่อายุยังน้อยพวกเขาดูคุ้นเคยกับโลกกว้าง ดูใช้ชีวิตอย่างอิสระ และกล้าออกไปเผชิญอะไรใหม่ ๆ ตั้งแต่ยังเด็ก จนหลายครั้งฉันย้อนกลับมามองจุดเริ่มต้นของตัวเอง

 การเดินทางคนเดียวของฉัน เพิ่งเริ่มจริง ๆ หลังเรียนจบ ม.ปลาย ฉัน คนหนึ่งที่ค่อย ๆ เรียนรู้โลกด้วยตัวเอง ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิต แล้วฉันก็เริ่มตั้งคำถามว่า หรือจริง ๆ แล้ว “เงิน” คือจุดเริ่มต้นของอิสรภาพ?

 เมื่อเราหาเงินเองได้ เราจะเริ่มมีสิทธิ์เลือกชีวิตตัวเองมากขึ้น อยากเดินทางไปไหน อยากใช้ชีวิตแบบไหน ทุกอย่างดูเป็นไปได้มากกว่าเดิม  แต่สิ่งที่ฉันสงสัยมาตลอด คือ นักท่องเที่ยวต่างชาติเหล่านั้น เอาเงินมาจากไหนถึงออกเดินทางได้ตั้งแต่อายุน้อย

พวกเขาทำงานเก็บเงินเอง? หรือว่าสังคมของเขาเปิดโอกาสให้เด็กได้เรียนรู้การใช้ชีวิตเร็วกว่าบ้านเรา

 บางครั้งฉันก็เคยอิจฉาพวกเขา อิจฉาที่ได้เห็นโลกกว้างก่อน ได้เจอประสบการณ์ใหม่ ๆ ตั้งแต่ยังเด็ก

 แต่พอมองนานขึ้น ฉันกลับเริ่มรู้สึกว่า สิ่งที่น่าสนใจกว่าเงิน อาจเป็น “วิธีคิด” ของพวกเขามากกว่า

วิธีคิดที่มองว่าการเดินทางไม่ใช่เรื่องฟุ่มเฟือย แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ชีวิต

ซึ่งถ้าลองมองเบื้องหลังรอยยิ้มและการเดินทางของวัยรุ่นเหล่านั้น เราจะพบว่ามันมีปัจจัยผสมผสานกันระหว่าง "โครงสร้างสังคม" และ "วิธีคิด"  นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเขาถึงดู "ไปได้ไกล" และ "ไปได้เร็ว" ตั้งแต่อายุน้อย

1. วัฒนธรรม "Gap Year" และการสนับสนุนให้ลองผิดลองถูก

ในฝั่งยุโรปและญี่ปุ่น การเรียนจบมัธยมปลายแล้วยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยทันทีเป็นเรื่องปกติมาก (Gap Year) สังคมเขาไม่ได้มองว่า "เสียเวลา" แต่มองว่าเป็นการ "หาตัวเอง"

 วิธีคิด: เขาเชื่อว่าการเห็นโลกคือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดก่อนจะเลือกทางเดินชีวิตจริง

 ผลลัพธ์: เด็กจะมีความกล้าตัดสินใจ เพราะเขาถูกปล่อยให้เป็น "ผู้ใหญ่" ทางความคิดตั้งแต่อายุ 18 ปี

2. แหล่งที่มาของเงิน: ทำงานพาร์ทไทม์เป็นเรื่องจริงจัง

หลายคนอาจคิดว่าพวกเขาบ้านรวย แต่ความจริงนักเดินทางอายุน้อยจำนวนมากคือ "สายประหยัด"

ค่าแรงขั้นต่ำ: ในประเทศพัฒนาแล้ว ค่าแรงพาร์ทไทม์ต่อชั่วโมงสูงพอที่เด็กวัยรุ่นจะเก็บเงินก้อนหนึ่งเพื่อไปเที่ยวแบ็กแพ็กในประเทศที่ค่าครองชีพถูกกว่า (เช่น ไทย หรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ได้ในเวลาไม่กี่เดือน

การทำงานตั้งแต่อายุน้อย: เด็กญี่ปุ่นหรือยุโรปหลายคนเริ่มทำงานร้านอาหารหรือส่งของตั้งแต่มัธยมปลาย เพื่อเป้าหมายเดียวคือ "การเดินทาง"

3. ระบบความปลอดภัยและสวัสดิการ (Safety Net)

สิ่งที่ทำให้เด็กต่างชาติกล้าแบกเป้ออกมา คือความรู้สึกว่า "ถ้าล้ม ก็มีคนช่วย"

เขามีระบบรัฐสวัสดิการหรือโครงสร้างสังคมที่สนับสนุนหากเขากลับไปแล้วไม่มีงานทำ หรือเจ็บป่วย ซึ่งต่างจากบ้านเราที่หลายคนต้องรีบเรียน รีบทำงาน เพราะต้องเป็นเสาหลักให้ครอบครัวตั้งแต่อายุน้อย

4. "เงิน" คือใบเบิกทาง แต่ "วิธีคิด" คือเข็มทิศ   เงินซื้อตั๋วเครื่องบินได้ แต่เงินซื้อความกล้าไม่ได้

มุมมองต่อการเดินทาง: สำหรับพวกเขา การเดินทางไม่ใช่การ "ไปพักผ่อน" (Vacation) แต่คือการ "เอาตัวรอด" (Adventure) เขาจึงกล้าพักโฮสเทลราคาถูก เดินทางด้วยรถสาธารณะ และกินอาหารท้องถิ่น ซึ่งทำให้ต้นทุนการเดินทางต่ำลงมาก

หากเรา มีโอกาสเห็นโลกเร็วขึ้น... ได้ออกไปเห็นโลกกว้างได้ง่ายขึ้น  สิ่งที่จะเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือ:

การยอมรับความต่าง: เมื่อเห็นความหลากหลายทางวัฒนธรรม เราจะกลายเป็นคนที่ยืดหยุ่นและใจกว้างขึ้น

ทักษะการแก้ปัญหา: การหลงทางในต่างแดนสอนอะไรได้มากเลยทีเดียว.......   

ฉันผู้ชอบเที่ยวคนเดียว