คืนหนึ่งในแผนกสูตินรีเวช

 คืนหนึ่งในแผนกสูตินรีเวช

ai

เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังต่อเนื่องอยู่พักใหญ่ จนกลบเสียงทีวี เสียงเดิน และบทสนทนารอบ ๆ ไปหมด

คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ดูจะทำอะไรไม่ถูก
อุ้มก็แล้ว กล่อมก็แล้ว
แต่เด็กก็ยังร้องไม่หยุด

สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความกังวล
แบบที่คนเป็นพ่อแม่ครั้งแรกมักซ่อนเอาไว้ไม่ค่อยเก่ง

ระหว่างนั้น มีพี่คนไข้อีกเตียงเดินมาคุยกับฉันเบา ๆ
แกพูดสำเนียงใต้ปนเอ็นดูว่า

“น่าจะท้องอืด… ผุงขึ้นแล้วมั้ง”

ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วตอบไปว่า

“ก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

สักพัก พี่เขาก็เดินเข้าไปหาคุณพ่อคุณแม่คู่นั้น  ไม่ได้เข้าไปแบบคนอวดรู้แต่เป็นท่าทีของคนที่เหมือนเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาก่อนสิ่งแรกที่แกทำ คือหยิบผ้ามาห่อตัวเด็กให้กระชับค่อย ๆ จัดผ้า กอดแขน กอดตัวเล็ก ๆ ไว้พอดีเหมือนสร้างความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยให้เด็กก่อน

แล้วจึงอุ้มพาดบ่าลูบหลังเบา ๆ สอนไล่ลมทีละขั้น  ภาพนั้นดูธรรมดามากแต่กลับทำให้ทั้งห้องเงียบลงอย่างไม่น่าเชื่อไม่นานหลังจากนั้น  เสียงร้องไห้ที่ดังมาตลอดก็หายไป  เด็กน้อยเงียบกริบ

หลับตาพริ้มอยู่บนบ่า ส่วนคุณพ่อคุณแม่ก็ดูเหมือนได้พักหายใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่ลูกเริ่มร้อง

ฉันนั่งมองอยู่เงียบ ๆ

แล้วรู้สึกว่า บางที “ประสบการณ์” ก็เป็นความรู้แบบหนึ่ง ที่ไม่มีเขียนอยู่ในตำราไหน

ในโรงพยาบาล เราอาจเห็นทั้งความเจ็บป่วย ความกังวล และความเหนื่อยล้า

แต่ในคืนเดียวกันนั้น ฉันก็ได้เห็นความอบอุ่นจากคนแปลกหน้า ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยกันแบบง่าย ๆ

พี่คนไข้คนนั้นไม่ได้เป็นหมอ ไม่ได้เป็นพยาบาล แต่การห่อตัวเด็กเบา ๆ

การอุ้มอย่างเข้าใจ และคำพูดธรรมดาไม่กี่คำของแก

กลับทำให้ทั้งเด็กร้องน้อยลง ทั้งพ่อแม่ใจเย็นลง รวมถึงทำให้คนเฝ้าไข้อย่างฉันรู้สึกอบอุ่นใจไปด้วย

บางครั้ง คนที่ช่วยเราได้ดีที่สุดในช่วงเวลาวุ่นวาย

อาจไม่ใช่คนที่เรียนมาสูงที่สุด แต่อาจเป็นคนที่ “เคยผ่านคืนแบบนี้มาก่อน” จริง ๆ

#คุณแม่มือใหม่ #คุณพ่อมือใหม่ #แผนกสูตินรีเวช #เตรียมคลอด #วิถีแม่ลูกอ่อน #ของใช้เตรียมคลอด #NewParents #FirstTimeMom